Prologue

   Z trudem uniosła powieki. Promienie słońca, przedostające się przez nieszczelną zasłonę z liści drażniły jej oczy. W końcu jednak podniosła się z prymitywnego posłania i spojrzała w dół. Pod drzewem nikogo nie było. To dobrze, nikt jej zauważył.  Cath będzie zadowolona, że pierwsza część planu poszła dobrze. A wcale nie była łatwa. Musiała bardzo uważać, żeby nie narazić się Strażom. Pod osłoną nocy, miała się przemknąć poza Biały Mur, a tam aż roi się od Rozwścieczonych Niedźwiedzi, czyli Ardali. To okrutne stwory. Nie ludzie, lecz nie niedźwiedzie. To krwiożercze drapieżniki służące tylko królowi. Monstra o dzikich, wściekłych oczach, niedźwiedzim pysku, lecz budowie podobnej do człowieka. Z ostrymi zębami, ogromnymi ni to dłońmi, ni to łapami, lecz umysłem przewyższającym inne zwierzęta.                                                                                                                

Od czasu ostatniej wojny, Raeagan nie szczędzi sobie ochrony. Ale to i tak mu nie pomoże. Nie poznał jeszcze ich możliwości.

   Rozciągnęła się, aż strzyknęło jej w kościach. Związała swoje ognistorude włosy w warkocz. Nie mogły jej przeszkadzać. Nie teraz. Ostatnio zaczęła żałować, że nie są one innego koloru. W nich jest zbyt rozpoznawalna. Sprawdziła, czy wszystko ma, zawiązała swoje długie buty i zeskoczyła z drzewa. Mimo, iż liście zagłuszyły upadek,  rozejrzała się nerwowo dookoła i zaczęła nasłuchiwać. W końcu nie była zbyt daleko od Białego Muru, wciąż ktoś mógł ją zobaczyć.

   Gdy uznała, że jest bezpieczna i nic jej nie grozi ze strony Ardali, ruszyła przed siebie. Nad jej głową szumiały liście, a wiewiórki przemieszczały się swobodnie z jednego drzewa, na drugie. Były szybkie i zwinne. Jak ona.  Również potrafiła sprawnie wspinać się po drzewach i skałach. To dość niebezpieczne, ale gdy kocha się ryzyko nie robi to żadnego znaczenia. Jest częścią jej życia i tejże misji. Ma ona na celu obalenie Raeagana z tronu oraz uwolnienie wszystkich Istot, które wtrącił do Dungeon-Czarnego Więzienia. Mimo, że nazywa się to „lochami” albo „więzieniem” jest to coś o wiele gorszego. Dungeon to potężna twierdza, jak mówią, ze ścianami grubymi jak sama Ziemia, z tak wielkimi ciężkimi wrotami, jak cały zamek Raeagana. Wieża ta jest zbyt wysoka, by się na nią wdrapać i zbyt szeroka, by obejść ją wokół. Zaprojektował ją i stworzył Garens , który macza palce w czarnej magii. Ba, macza. On  j e s t czarnoksiężnikiem i wszyscy to wiedzą, ale nikt się do tego nie przyznaje. Wielu boi się go bardziej niż króla, podobno to on właśnie zamordował starego  Arta. Sam przyrządził truciznę, która po spożyciu wypalała wnętrzności, a potem… Torturował starego władcę, nękał go klątwami, aby ten coś wyjawił, ale nikt, z wyjątkiem Garensa i Raeagana nie wie, co to miało być. Jedno jest pewne, król niczego nie powiedział. Musiała to być jakaś bardzo ważna rzecz, na pewno nie chodziło o coś tak błahego jak skarb. Tu chodzi o coś znacznie więcej. A ona ma za zadanie dowiedzieć się, co to takiego.